اگر كه چكامه سرای صبح آمد برخيز

                                       مانند خورشيد

                                            بايد پشت تاريكی ها _ امروز

چراغی برپا كنيم از جنس سپيده

                                   بايد مثل سنگ در زير آب

                                                                 زلال باشيم

نبايد مثل فرداهايی كه نيامده است

                         قضاوت كنيم

                                           اگر كه درنای جان سكنی داری

به خاطر اين است كه قرنها در دفترهای شاعران

                                 به عشق معرفی شده ای

                                           بلكه راست بدان گونه است كه تو روح شبنم سبزی

صبح كه از خواب پا شدم

                         مادر گفت :

                                         خورشيد امروز بيرون آمده

شايد ديشب دير خوابيده است و شايد نخوابيده است

                                         راه شب خسته كننده است

                                                            و شب پيما خسته ی ابدی

مثل اينكه تازه از قفس آزاد شده بودی

                                   ای شقايق وحشی باغها ، صحراها

                                                      تو را چقدر در پرتو شمعدانها چيده اند

كه به ضيافت بی‌اعتمادی می روی

                                  جايگاه تو بايد روی‌نوك كبوترها باشد

                                                            چرا پس اين همه آواره ای ؟

وقتی كه عاطفه

                در روح زمستان

                              به فصل كوچ كردن پرستوها عادت می‌كرد

پيغامبران رسالت به چه اميدی

                             انسان را تشويق به توحيد می‌كردند ؟

                                    زمانی كه بشريت هزاران بخش زبانشناسی را می خواند

بی بی بزرگ به چه اميد _ محلی بختياری _ گويش می كرد ؟

                    وقتی كه

                             زره پوشها بی رحمانه هزاران گل را می كشتند

مادر تو به چه اميدی

                         گل ناز را در باغچه می كاشت ؟

                                          كسی می آيد كه پيش دستانش نوشته :

پشت اين تنهايی خداست

                               ما به خدايی ايمان داريم

                                           كه دستانش در ميان گل سرخها كاشته است

ما به پيغميری ايمان داريم

                         كه نخواند و دانست و فرياد كرد

 

 

پ. ن : دوشنبه و ميلاد

 

 

امشب دل زمينی من زار ميزند / نام بلند و سبز تو را جار ميزند

بانوی مهربان غزلهای عاشقی / قلبم به اشتياق تو سرشار ميزند

 

 

ميلاد با سعادت حضرت فاطمه معصومه (س) و روز ملی دختران مبارك

 


 

نوشته شده توسط م.ن در شنبه نوزدهم آبان 1386 ساعت 19:7 موضوع شبگرد راه درازی شده ام ! | لینک ثابت