امام حسين (ع) :

 

اِن اَعفَی الناسِ مَن عَفا عِندَ قُدرَتِهِ

 

بخشنده ترين مردم كسی است كه در هنگام قدرت می بخشد .

 

( الدره الباهره ، ص 24 )

 

***

 

 

 

از سينه ی تنگم دل ديوانه گريزد

ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

 

***

 

 

ای دوستان ای دوستان من كيستم ، من كيستم ؟

ای بلبلان بوستان من كيستم ، من كيستم ؟

 

لفظ حسن شد نام من از گفت باب و مام من

گر لفظ خيزد از ميان من كيستم ، ‌من كيستم ؟

 

شادان و خندانم چرا گويان و بريانم چرا ؟

بهر چه خواهم آب و نان من كيستم ، من كيستم ؟

 

دست و دهان و گوش چيست ، عقل و شعور و هوش چيست ؟

در حيرتم از جسم و جان من كيستم ، من كيستم ؟

 

اين است دائم پيشه ام كز خويش در انديشه ام

گشته مرا ورد زبان من كيستم ، من كيستم ؟

 

اين درس و بحث و مدرسه افزود بر من وسوسه

دردم بود ای همرهان من كيستم ، من كيستم ؟

 

تا كی حسن نالد چو نی تا كی بگريد پی به پی

گويد به صد آه و فغان من كيستم ، من كيستم ؟

 

 

" اللهم عجل لولیک الفرج "

 

جمعه ای دیگر آمد و او نیامد !

 

عاشقی پيداست از زاری دل

نيست بيماری چو بيماری دل

 

***

 

آمنه عزيزم تولدت روابا مدتی تاخير تبريك می گويم ، انشاالله كه خداوند هميشه يار و ياورت باشد در تمام امور .

برايت بهترين آرزوها را ميكنم دوست و همراه يازده ساله ی من .

 

 


 

نوشته شده توسط م.ن در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 20:37 موضوع ديوانه كرد آرزوی وصل او مرا ! | لینک ثابت